Thuiszitters in het nieuws

Afgelopen week waren de kinderen die niet deelnemen aan het reguliere onderwijs in het nieuws. Iedere keer als er een bericht verschijnt over kinderen die niet deelnemen aan het onderwijs, is dat voor mij een trigger om het toch even te lezen.

Onze jongste dochter heeft ook thuis gezeten. Niet met een vrijstelling, want ze stond gewoon ingeschreven op een school waar ze tijdelijk niet of minder naartoe ging. In het systeem staat ze keurig geregistreerd. Op papier is ze leerling. In de praktijk kreeg ze een poos geen onderwijs, geen begeleiding en geen plek waar ze zich veilig voelde. Ze liep vast door overprikkeling, onderprikkeling, angst en het gevoel niet begrepen te worden, waardoor de weg naar school simpelweg niet meer ging.

Ik mag spreken van geluk dat een orthopedagoog haar in het vizier kreeg. Nog voordat het CJG alles op papier had 'geregeld', was zij al met haar aan de slag gegaan.

Op zulke momenten komt de moederbeer in mij naar boven. Ik stond op voor mijn kind. Ik stopte met werken en stortte mij volledig op de zorg voor haar welzijn. Ik moest aanwezig zijn. Ik moest luisteren. Ik moest blijven proberen. Elke dag opnieuw koos ik voor haar. Pittige dagen, intense maanden en zware jaren stonden ons te wachten. Voor haar, voor mij, voor ons hele gezin. Zij was een kind dat ergens niet meer kon zijn wie ze is. Thuis leerde zij weer ontspannen. Stil staan. Weer in verbinding komen met haarzelf. Loslaten en vooral weer plezier gaan ervaren wat haar goed deed. Human Design heeft hier een grote rol in gehad en nu steeds. Dagelijks zie ik wat er gebeurt, onstaat en wat nodig is om weer terug te komen bij haarzelf. En ook bij mijzelf. In zo'n intensieve periode kwamen er mensen op ons pad waar we op divers vlak hulp van mochten ontvangen. Alleen kan je dit ook niet doen.

Voor mij is een kind een kind. Iedereen heeft een veilige (leer)omgeving nodig om zich te ontwikkelen. Elk kind heeft het nodig om gezien te worden.

In de afgelopen zeven jaar heb ik vele malen aan tafel gezeten. Het onderwijssysteem veranderen we niet één, twee, drie. Bij ieder gesprek vertelde ik mezelf dat het enige wat ik kon doen, was bewustzijn creëren. Mensen uitleggen wat zij nodig had om stapjes terug naar school te kunnen zetten. Het klein houden. Praktisch blijven. En dankbaar zijn dat er mensen met ons mee wilden denken.

Uit al deze gesprekken ontstond uiteindelijk een nieuwe route richting het middelbaar onderwijs. Een route waarbij zij zelf eigenaarschap kan nemen over wat zij nodig heeft op school, hoeveel uur zij naar school gaat en hoeveel zij thuis zelfstandig leert.

Ook hier 'denken' mensen graag over mee. Want hoe kan een tiener dat nu zelf inschatten? Heel goed. Zij is zich bewust van wat ze kan, wat nog niet kan, wat haar energie geeft en wat juist te veel energie kost. Dat is een proces van oefenen geweest. En nog steeds. Maar ze gaat. Soms met plezier, soms met tegenzin, maar altijd in verbinding met zichzelf.

Een kind wil graag leren. Uitgedaagd worden. En school kan daar een positieve bijdrage aan leveren. Hoe fijn het thuis ook is.

Als we het hebben over thuiszitters, laten we dan niet alleen kijken naar de registratie, de cijfers of de regels. Laten we vooral blijven kijken naar het kind achter die cijfers. Want ieder kind verdient een plek waar het zich veilig voelt om te leren en zich te ontwikkelen.

Deze ervaring heeft mij ook iets anders geleerd. Zonder crisis geen verandering. Dat is een energie die ik volgens Human Design met mij meedraag. Juist de moeilijke ervaringen nodigen uit om te reflecteren, te groeien en nieuwe wegen te ontdekken. Het leren kennen van mijn eigen blauwdruk heeft mij in dit hele proces veel inzichten gegeven en mij geholpen om met meer vertrouwen keuzes te maken. Het antwoord is de ervaring. 

Ben je benieuwd wat jouw blauwdruk jou kan vertellen? Stuur me gerust een mailtje met je vraag.

Liefs Roos