Keuzestress

Keuzestress

Het moment waarop het profiel gekozen moest worden kwam steeds dichterbij. En dat zorgde voor de nodige stress bij onze oudste dochter.

Zij is extra gevoelig voor de druk en stress uit haar omgeving. School stelde een deadline: dan moest ze 'het' weten. Vriendinnen wisten al welk profiel of welke richting ze zouden kiezen. En zij... zij kon maar niet kiezen, omdat ze het simpelweg nog niet wist. Dat leverde veel fysieke én mentale stress op.

Tijdens de ouderavond verscheen er op de PowerPoint dat je met je hoofd én je hart moest kiezen. Een prachtig uitgangspunt.

Kiezen met je hoofd gaat vaak best makkelijk. In sommige vakken ben je nu eenmaal beter dan in andere. Of je kijkt naar je cijferlijst. Maar hoe kies je met je hart? Dan kijk je niet alleen naar de cijfers. Dat ging haar eigenlijk nog best goed af. Totdat bleek dat de keuze die ze met haar hart maakte, praktisch niet mogelijk was vanwege de roosters. Het leven vraagt soms om aanpassingsvermogen.

Ik heb zo mijn ideeën over het onderwijs, maar dit is nu eenmaal het systeem waarin zij zich beweegt en waarbinnen zij het beste ervan moet maken.

Uiteindelijk maakt ze deze keuze op haar eigen manier, in haar eigen tempo. Ze hoeft niet mee in de haast die ze voelt in haar omgeving. Voor haar is het belangrijk dat ze de tijd neemt om te kiezen. Ontspanning is voor haar een sleutel, net als verbinding met anderen. Als zij zich gezien en erkend voelt en merkt dat anderen in haar willen investeren, gaat haar energie stromen.

Tijdens de vakkencarrousel ging ze daarom langs bij de bovenbouwdocenten. Niet alleen om informatie op te halen, maar vooral om te voelen. Op basis van de gesprekken en de verbinding met de docenten koos ze uiteindelijk haar vakkenpakket. Anders dan ze van tevoren had gedacht, maar wel met het gevoel dat ze met deze docenten haar diploma gaat halen.

Verbinding is voor haar ontzettend belangrijk. Het juiste netwerk zorgt voor kansen, mits het transparant, eerlijk en oprecht is.

En wat deed ik in de tussentijd? Vragen stellen. Nieuwsgierig zijn naar haar inzichten. Vertrouwen geven dat zij zelf de beste keuze kan maken en dat ze daarop mag vertrouwen. Samen kletsen over de mogelijkheden, zonder haar te vertellen wat ze moest doen.

Dit is precies waarom ik Human Design zo waardevol vind. Het laat zien dat er niet één juiste manier is om keuzes te maken. Waar de één direct weet wat klopt, heeft de ander tijd, rust of verbinding nodig om tot een besluit te komen.

Daarom is dit ook mijn missie. Niet kinderen vertellen wát ze moeten kiezen, maar hen leren hóé ze voor zichzelf de beste keuzes kunnen maken.

Want wanneer je leert vertrouwen op je eigen manier van beslissen, ontwikkel je een vaardigheid waar je je hele leven profijt van hebt.

En misschien is dat wel het mooiste wat we onze kinderen kunnen meegeven: niet de juiste keuze, maar vertrouwen in hún manier van kiezen.

Stress. En wanneer je hier extra gevoelig voor bent.